0

Lotte Verbeek (32) maakte aan het begin van haar carrière al de oversteek naar Amerika, waar ze naast Jeremy Irons in de hitserie The Borgias speelde. Vanaf 9 oktober zie je haar voor ’t eerst in lange tijd weer op Nederlandse bodem acteren, in de film In Jouw Naam van Marco van Geffen. Ze speelt een kersverse moeder in een goed huwelijk. En dan overlijdt haar kindje. Een schok die haar man (Barry Atsma) niet kan verwerken. In Jouw Naam speelt zich af in een oer-Hollandse rijtjeshuissetting. Hoe ervoer ze dat?

Lotte Verbeek

Vorig jaar deed je een interessante uitspraak: ‘Nederland voelt niet echt als thuis.’ Ervaar je dat zo?

Nederland voelde wel als thuis, vroeger, maar zo lang ik me kan herinneren droomde ik van het buitenland. Dat ik nu niet meer in Nederland woon kwam dus voor niemand als een verassing.

Is Amerika het buitenland voor jou?

Amerika is mijn binnenland inmiddels, maar het was niet mijn eerste keuze. Ik zag mezelf naar Berlijn gaan, om Duitse films te maken, daarvoor wilde ik voor mijn carrière naar Parijs. En toen kreeg ik een rol in The Borgias. Mijn agent heeft me ertoe verleid om naar Amerika te komen en in LA voel ik me op dit moment als een vis in het water. It’s pretty beautiful!

En dan sta je ineens op de set van In Jouw Naam, de meest Hollandse setting denkbaar.

[Lachend] Ik houd wel van uitdagingen, maar misschien hield dat rijtjeshuisgevoel mij in de eerste instantie ook wat tegen. Dat huiselijke ken ik niet zo goed. Ik ben wel huiselijk: ik hou van gezelligheid en knusheid. We filmden gelukkig in een gezellige tijd, rond sinterklaas, dus dat huiselijke werd zo wel toegankelijker.

De film zelf is wel heel tragisch…

Absoluut, maar Marco gaf mij en Barry veel repetitietijd om de tragiek uit te diepen. Prettig om op deze manier te werken, nadat ik drie jaar op de set van The Borgias stond. Voor die serie repeteerde je één keer en dan moest je met kant en klare keuzes aankomen. Voor In Jouw Naam konden we onze rollen echt onderzoeken.

In Amerika train je method acting bij The Actor’s Studio. Nam je daarvan wat mee naar de set?

Tijdens de opnames van In Jouw Naam trainde ik daar nog niet, dat heb ik meer toegepast in mijn nieuwe serie Outlander. The Actor’s Studio is super-method en ik zal niet zeggen dat ik zelf een method actor ben, maar ik kwam er wel achter dat ik van nature meer method acteer dan gedacht.

Je speelt een moeder die haar kindje verliest. Zou het zwaar zijn geweest als je de rol wel als method actor had gespeeld?

Ik denk dat ik de rol dan meer mee naar huis genomen zou hebben. We hadden echte baby’s op de set, daar kun je niet omheen. Ze appelleren aan je moedergevoel, en bij Barry aan zijn vadergevoel. Dat is per definitie al method. Naturalistischer dan dat wordt het niet. Op een gegeven moment zag ik dat baby’tje in de ambulance liggen. Ik wíst dat het een pop was, maar ik schoot er helemaal vol van.

‘Ik wíst dat het een pop was, maar ik schoot helemaal vol’

In een Amerikaans interview introduceer je jezelf als Lottee Verbiek, uitgesproken op zijn Engels dus. Is er een Amerikaanse Lottee en een Nederlandse Lotte?

Nee, er is maar één Lotte en dat ben ik. Gister had ik het hier nog met vriendinnen over. ‘Zal ik mijn naam naar Lotus veranderen?’ Ze riepen meteen: ‘Neeeeee, we houden je tegen!’. Maar ik heb geen zin in dat gedoe, ik ben ineens degene met de moeilijke naam geworden. Mensen komen soms op de gekste dingen uit, zoals Lotver of Vladimir. Dan ben ik ineens een Russische man! En uiteindelijk is een naam maar een naam, ik ben er niet zo aan gehecht.

Jouw personage in In Jouw Naam lijkt daar ook zo over te denken. De film heet naar jullie naamloze kindje. Hoe is onderwerp dit op de set behandeld?

De naam als zodanig staat ook voor de identiteit van pasgeboren kindje. Omdat het nooit een naam heeft gekregen lijkt het haast wel alsof het amper bestaansrecht had. Daarmee werd het kindje des te fragieler, maar wordt het ook lastiger om het overlijden een plek te geven. De naamloosheid geeft heel goed weer hoe pijnlijk en volstrekt niet te bevatten een wiegendood is.

Wij kijken in Nederland vol trots naar al ‘onze’ acteurs en actrices en regisseurs die het in het buitenland maken. Wat fascineert ons zo aan the Hollywood life?

Mensen willen graag iets bewonderen. Uiteindelijk projecteren ze dingen op je. Neem Comic-Con, daar wordt alles zo opgeblazen. Toen we er terugkwamen van een feestje kwam er ineens een groepje mensen binnen. Ze wilden met ons op de foto. Toen het op een gegeven moment klaar was zei iemand: ‘Wie ben je eigenlijk en waar zit je in?’ Toen dacht ik: ‘Zo is het inderdaad maar net.’ Maar Hollywood fantastisch. Als je in LA naar de bioscoop gaat zie je een heel andere film dan wanneer je naar bijvoorbeeld Rotterdam naar de bioscoop gaat. Maakt niet uit of dat dan een heel goede bioscoop is, maar hier leeft film, film begint hier.

‘Er is maar één Lotte en dat ben ik’

Toen je aan The Borgias begon had je nog nooit van Jeremy Irons gehoord, was dat echt zo?

Nou ja, waarschijnlijk wel. Ik ben niet goed in namen. En ik ben niet opgegroeid met film kijken. We hadden een kleine zwart-wittelevisie waar we het Achtuurjournaal op keken, en dat was het wel.

Werd je ooit verliefd op film als medium?

Ja, toen ik een jaar of 23 was. Ik had toen een Frans vriendje dat mij de Franse cinema leerde kennen, maar ook films van Hitchcock. Sommige scènes blijven je zo goed bij… Heel krachtig als alles samenkomt in één film.

Heb je zo’n moment ook in In Jouw Naam?

Marco heeft een top shot gedraaid, van mij en Barry in bed. Je weet niet wat er in die scène gebeurt, maar haat en liefde liggen dan heel dicht bij elkaar. We houden van elkaar, maar we begrijpen elkaar niet. Wat ons bind is verlangen en ook al lijken we in die scène soms één persoon: we blijven twee verschillende wezens. Heel bijzonder: de zoektocht naar elkaar, om elkaar te hebben en te houden.

↑ Omhoog

Pim Wijers

Pim is hoofdredacteur van Preview Magazine. Zijn favoriete films zijn Gladiator, Starship Troopers en Predator, maar stiekem houdt hij ook erg van Seven Samurai, 2001: A Space Odyssey, My Neighbour Totoro en zijn moeder. Courgette vindt hij goor en meisjesfilms vindt hij stom.

Check alle posts... →

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*