0

We spreken Vlaams regietalent Raf Reyntjens in Amsterdam over Paradise Trips en over waarom hippiefestivals eigenlijk veel leuker zijn dan die grote, commerciële.

raf reyntjens

Welk verhaal wilde je met Paradise Trips vertellen?

Het verhaal van een vader-zoon conflict, maar ook het conflict  over regels versus vrijheid, tussen cultuur en subcultuur. Ik denk dat iedereen het wel kent; het is een universeel verhaal. Ik wilde het familieverhaal filmen tegen de achtergrond van een subcultuur en die van een electronisch festival van neo-hippies die streven naar een utopische vrijheid.’

Je filmde op lokatie in Kroatïe, bij het Lost Theory-festival dat een week duurt.

Oorspronkelijk wilde ik draaien op een festival In Spanje, waar ik zelf ook een aantal keer ben geweest. Ik bezocht ook Goa en het BOOM-festival in Portugal. Dat lukte uiteindelijk niet en via allerlei omwegen kwam ik uit bij dit festival, georganiseerd door aantal jongens uit Gent. Het kleinschalige en de intieme sfeer van het festival bleek perfect te passen bij het vertellen van een familieverhaal.

Je neemt de subcultuur van de technoraves serieus, nergens wordt er de spot mee gedreven.

Ik heb altijd een fascinatie voor subculturen gehad, bezocht zelf underground-festivals en woonde even in een kraakpand. Deze festivals worden in de media maar al te vaak neergezet als plekken voor ‘vieze, trippende hippies’. Terwijl het juist mensen zijn die veel respect hebben voor de natuur en voor elkaar. Er zijn geen regels, zoals op grote festivals die omringd worden door hekken en bewakers, maar daardoor zijn er juist minder problemen. De bezoekers houden hun omgeving proper en alles verloopt organisch. De houding is er heel open, ook over drugsgebruik. Je komt er echt voor een totale ervaring, waarna je met nieuwe inzichten naar huis keert. Het is uiteraard een vorm om te onstsnappen aan het systeem, hét recept voor vrijheid is het nu ook weer niet, net zoals drugs niet de poort naar het paradijs zijn.

We zien de Nederlandse Noortje Herlaar, bekend van musicals als Mary Poppins, als een vrij hippiemeisje. Heel anders dan we van haar gewend zijn.

Ik kende haar niet, maar ze kwam in oude kleren naar de casting. Als ik had geweten wie ze was en wat ze deed, had ik haar, vrees ik, nooit voor deze rol aangenomen. Ik heb ervan geleerd dat ik nooit moet kijken naar wat een acteur al heeft gedaan, maar puur op de audities moet afgaan. Zo ging het ook met Gene Bervoets, die de rol van Mario speelt. Hij is in België bekend als tv-kok. Ik twijfelde daarom eerst, maar was na de auditie snel overtuigd.

Je kreeg naamsbekendheid door de clip bij Papaoutai van Stromae te regisseren. Heeft dat ook deuren voor je geopend?

Opeens werd ik vooral veel gebeld door journalisten, die het helaas nooit om mij te doen was, maar die altijd  informatie over Stromae wilden. Het heeft wel geholpen bij het vinden van geldschieters voor Paradise Trips. Dat nummer gaat ook over een vader-zoon-conflict; ik heb ervan opgestoken hoe je in een korte tijd op een eenvoudige manier zo’n verhaal kunt vertellen, zonder veel dialogen.

 


↑ Omhoog

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*