0

Het lijkt zo gemoedelijk, een film maken over de beroemde Franse modeontwerper Yves Saint Laurent, die in 2008 overleed. Maar op de set liepen meer gewapende mannen rond dan bij een gemiddelde actiefilm.

Yves Saint Laurent 03

Een kledingstuk dat uit de handen van modeontwerper Yves Saint Laurent komt, is een kunststukje. En zo wordt de kledij ook behandeld. Regisseur Jalil Lespert, die zich voorgenomen had het leven van de verlegen, homoseksuele ontwerper te verfilmen, wilde zijn film zo realistisch mogelijk maken, en eiste daarbij de échte jurken van YSL in zijn biopic.

‘Ik moest me wenden tot de Yves Saint Laurent Foundation, een soort museum dat de creaties herbergt’, vertelt Lespert tegen Preview in hartje Antwerpen. ‘Daar heb ik aangegeven dat ik niet met kopieën wilde werken, want de stoffen die hij gebruikte, worden nergens meer ter wereld gefabriceerd. Ik kreeg toestemming, maar dan moesten er wel vijftien gewapende mannen mee op de set voor bescherming. Die jurken zijn miljoenen waard…’

Regels
Maar bij film heb je te maken met acteurs. En die hadden ietwat last van de opgestelde regels. ‘Ik mocht de kleding niet aanraken’, vertelt Yves Saint Laurent-vertolker Pierre Niney. ‘Dat was voor mij niet heel vervelend, maar de dames hadden het zwaar. Charlotte Le Bon, die de eerste muze van Yves Saint Laurent speelt, droeg de jurken, maar kon verder niks. Ze mocht niet eens zitten!’

‘Toen Charlotte wilde gaan zitten, kregen de mensen van de foundation een paniekaanval’

De regisseur vult aan: ‘Ja, er zaten vijf begeleiders bij iedere actrice. Toen Charlotte wilde gaan zitten, kregen de mensen van de foundation een paniekaanval. Ze schreeuwden: niet doen! Ik heb nog flink ruzie met ze staan maken, want ik wilde een shot waarin ze moest zitten. Het was compleet krankzinnig.’

Zweetoksels
En tegelijkertijd hilarisch. Want ook als de modellen gewoon rechtop stonden, kregen de YSL-vertegenwoordigers het op de heupen. Niney: ‘De dames moesten een trui onder die jurken dragen, omdat er geen zweet in de kleding mocht trekken. Charlottes oksels waren helemaal gevuld met toiletpapier tegen zweetplekken. Hilarisch maar een heuse pain in the ass.’

Het filmteam diende uiteindelijk toch gewoon te gehoorzamen. De verzekering hijgde immers ook in de nek van de makers. ‘Uiteindelijk kregen we er meer begrip voor’, verzucht de regisseur. ‘Het zou tenslotte vreselijk zijn als die kunstwerken schade opliepen.’

↑ Omhoog

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*