0

Met We Are What We Are presenteert de Amerikaanse regisseur Jim Mickle een behoorlijk intrigerende mix van arthousedrama en horror. Het is een remake van het Mexicaanse Somos lo que Hay uit 2010. We spraken hem tijdens Cannes 2013.

Interview Jim Mickle

Wanneer zag je het origineel van Jorge Michel Grau voor het eerst?

Ik bezocht Fantastic Fest 2010 in Austin en was echt jaloers op zijn film. Het was zo’n mooie combinatie van personagegedreven verhaal en horror, dat ik direct zin kreeg om er iets mee te doen. We hebben toen eerst onderzocht of we het ook in Mexico konden laten afspelen, maar omdat ik helemaal geen culturele of sociale band met dat land en met zo’n armoedig gezin heb, besloten we het verhaal te verplaatsen naar het platteland in mijn geboorteland de Verenigde Staten.

Op de persvoorstelling in Cannes werd We Are What We Are door vijfhonderd journalisten toegejuicht terwijl de andere tweehonderd boe riepen. Zie je dat als een belediging of als een compliment?

Als een compliment, want ik maak geen films voor iedereen. Kijk, er zullen altijd mensen zijn die iets te klagen hebben. In dit geval vinden ze het begin te traag of het einde te bloederig. Na een aantal films te hebben gemaakt merk ik dat ik steeds tevredener ben met het eindresultaat: ik maak de films die ik wil maken. Bij Mulberry Street en Stake Land had ik soms nog wel het gevoel dat ik mij moest verontschuldigen voor sommige dingen. Vooral dingen die met het lage budget te maken hebben. Maar nu sta ik voor honderd procent achter mijn werk.

Heb je tijdens het schrijven advies gekregen om de film meer of minder horrorachtig te maken?

Ja, zeker. Het is natuurlijk een film die precies tussen een drama- en een genrefilm in staat en er waren veel mensen die me adviseerden om op pagina 20 een bloederige scène toe te voegen of om dingen aan te passen. Maar dit is natuurlijk al mijn derde film die ergens tussen genres in zit. We hebben voor We Are What We Are heel bewust gekozen om een slow burn movie te maken. En nu maar hopen dat het publiek niet na twintig minuten richting uitgang loopt.

‘En nu maar hopen dat niemand na twintig minuten wegloopt’

Het is inderdaad opvallend hoe lang je wacht om de horror te tonen.

Zeker voor mensen die het origineel hebben gezien is We Are What We Are natuurlijk ‘die film over het gruwelijke gezin’, dus hebben we ons juist gericht op hoe we het in beeld zouden brengen. Daarom is de eerste scène, waarin je er achter komt wat er met het gezin aan de hand is, zo esthetisch gefilmd en niet op de manier van een volbloed horrorfilm.

Wat voor horrorfilms houd je zelf van?

Mijn eerste echt griezelervaring was toen ik Ghostbusters voor het eerst in de bioscoop zag, toen ik klein was. En voor de rest jaagt Michael Haneke mij steeds de stuipen op het lijf. Funny Games is een van mijn lievelingsfilms aller tijden. Op zijn films móét je wel reageren, en dat is echt knap als je dat lukt als regisseur.

↑ Omhoog

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*